2007/May/01

กลับมาแล้วจ้า
เร่ร่อนไปทั่ว จนในที่สุดได้กลับปัดกวาดบ้านเก่าซะที
กลับมาพร้อมตัวอย่างอนิเม Fate stay night ตอนที่ 4
ช้าไปหน่อยไม่ว่ากันนะจ้ะ

Let's Go!!!

ตอนที่ 4 : ศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุด


ในตอนที่แล้ว ชิโร่ได้ตอบตกลงในการเข้าร่วมสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์เรียบร้อยแล้วนั้น
ขากลับ ก็ได้พบกับเด็กสาวลึกลับอีกครั้ง


"ยินดีที่ได้พบ..ชั้นคือ อิลิยา"
ท่าทางที่สุภาพน่ารักไม่เข้ากับยักษ์ร่างใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างหลังสักนิดเดียว
"พวกคุณต้องตายอยู่ที่นี่ จัดการเลย เบอร์เซอร์เกอร์" เสียงใสดังขึ้น
พร้อมกับร่างยักษ์พุ่งเข้าหาพวกชิโร่ แต่เซเบอร์ออกมาตั้งรับได้ทัน

ด้วยขนาดและแรงที่ต่างกัน เซเบอร์จึงได้แต่สู้ไปหนีไป
อีกทั้งร่างยักษ์นั้นว่องไวผิดกับที่เห็นภายนอก
"แย่ละสิ...เจ้านั่นแข็งแกร่งมาก" รินออกปากเช่นนั้น
ชิโร่ก็เริ่มวิตกอย่างเห็นได้ชัด

บาดแผลที่ได้รับจากการต่อสู้คราวก่อน เริ่มสร้างปัญหาให้กับเซเบอร์
และก็พลาดท่า โดนโจมตีเข้าอย่างจัง

(เลือดสาดเลย..เซเบอร์ช้านนนน!!! )

แม้จะบาดเจ็บสาหัส แต่เซเบอร์ก็ยังพยายามยืนหยัดขึ้นต่อสู้
ชิโร่ถูกห้ามไม่ให้ช่วยจึงได้แต่ยืนมองด้วยความรู้สึกเจ็บปวด
"เธอไม่มีทางเอาชนะเบอร์เซอร์เกอร์ได้หรอก
ก็เขาน่ะเป็นนักรบกรีกที่แข็งแกร่งที่สุดนี่นา"
"ที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้ เคยถูกเรียกว่า เฮอร์คิวลิสไงล่ะ"


คำเฉลยถึงสุดยอดความแข็งแกร่งโดยมาสเตอร์อิลิยา
ทำให้ชิโร่ตัดสินใจบางอย่างและสัญลักษณ์หลังมือก็เกิดการตอบสนอง
เมื่ออิลิยาสั่งให้เบอร์เซอร์เกอร์ปิดฉากเซเบอร์
ชิโร่ก็พุ่งเข้าไปผลักเซเบอร์ให้พ้นจากการโจมตี แต่ตัวเขาเองกลับโดนเต็มๆ


เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สร้างความตกตะลึงให้กับ ริน อิลิยา และเซเบอร์
และชิโร่นอนจมกองเลือดไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
อิลิยาเอ่ยเรียกเบอร์เซอร์เกอร์กลับอย่างเซ็งๆ
พร้อมกับทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้ม "ริน พบกันคราวหน้า ชั้นจะฆ่าเธอ"
แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าการต่อสู้ครั้งนี้ มีบุคคลอื่นเฝ้าดูอยู่

รู้สึกตัวอีกทีก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ที่บ้าน พร้อมกับผ้าพันแผลทั่วตัว
ชิโร่ตกใจที่เห็นรินนั่งจิบชาอยู่ในบ้านของเขา
"จะไม่ขอบคุณชั้นหน่อยเหรอที่แบกนายมาจนถึงบ้านน่ะ" ว่าจบก็จิบชาต่อ

"ทำไมชั้นยังมีชีวิตอยู่?" (ก็นายเป็นพระเอกนี่)
รินจึงอธิบายว่าความสามารถในการฟื้นฟูการบาดเจ็บซึ่งเป็นของเซเบอร์
ได้ถ่ายทอดมาสู่ชิโรเช่นกัน
หากร่างกายได้รับบาดเจ็บ
ความสามารถนี้จะทำงานโดยอัตโนมัติ

อีกทั้งรินยังได้เล่าถึงที่มาของพลังเวทย์ของเหล่าเซอร์แวนท์
การหล่อเลี้ยงพลังนี้ที่ต้องกัดกินวิญญาณของมนุษย์
ซึ่งเป็นเหตุผลที่เหล่าเซอร์แวนท์จู่โจมมนุษย์

เมื่อเห็นชิโร่ไม่เป็นอะไรแล้วรินจึงขอตัวกลับ ชิโร่ขอบคุณรินที่ช่วยเหลือ
"นายอย่ามองชั้นในฐานะมนุษย์จะดีกว่านะ" เพราะรินเองก็เป็นมาสเตอร์เช่นกัน
ทำให้ชิโร่ตระหนักว่าหนทางเดียวที่จะรอดจากสงครามนี้
คือต้องฆ่ามาสเตอร์คนอื่น แถมต้องมีผู้รับเคราะห์อีกมากแน่นอน
และก็นึกขึ้นได้ ...เซเบอร์ล่ะ?..


และที่ๆ เขาพบเซเบอร์คือ โรงฝึก
"ได้สติแล้วสินะ..แต่หน้ายังซีดอยู่เลย" เซเบอร์จ้องหน้าชิโร่จนเขาถึงกลับหน้าแดง
หลังจากนั้นเซเบอร์ก็เอ่ยถึงเหตุการณ์เมื่อคืน
มาสเตอร์เช่นเขาไม่ควรกระทำแบบนั้น
หน้าที่ของเธอคือการต่อสู้ และเธอไม่ต้องการการปกป้องจากมาสเตอร์
แม้จะมีเหตุผลอะไรก็ตาม
"การปกป้องผู้หญิงน่ะ ไม่ต้องมีเหตุผลหรอก" ชิโร่โวยขึ้น
แล้วชิโร่ก็ถามถึงเรื่องโจมตีผู้คนเพื่อกักเก็บพลัง
เซเบอร์กลับตอบว่า การทำร้ายผู้ไร้อาวุธเป็นการทำลายเกียรติของนักรบเช่นเธอ
คำพูดนี้ทำให้ชิโร่ยิ้มออก แต่อย่างไรก็ตาม หากมาสเตอร์สั่ง เธอก็ไม่มีทางเลือก
ซึ่งแลกกับการปลดผนึก (รอยสัก) นั่นเอง


จากนั้นเซเบอร์กับชิโร่ก็เดินไปทานข้าวด้วยกัน
ชิโร่รู้สึกเชื่อมั่นอย่างยิ่งว่าเซเบอร์จะไม่มีทางเป็นคนเลือดเย็นทำร้ายผู้อื่นได้
และเขาก็ตั้งใจที่จะทำความรู้จักกับเซเบอร์ให้มากขึ้นไปอีก


- จบตอน 4 -

* ติดตามตอนหน้า* >>> ตอน 5 :สองจอมเวทย์ ภาค 1
ชิโร่แนะนำเซเบอร์กับครอบครัว..แล้วจะเป็นยังไงกันน้า

เอ๊~..แล้วชิโร่กับรินไหงมาสู้กันเองล่ะ ???

ปล. ตอนล้างเครื่องลืมไรท์ใส่แผ่น เลยต้องหาโหลดมาใหม่ซะงั้น





2006/Aug/19



กลับมาอัพบล๊อคอีกที
เป็นภาพต่อเนื่องจากครั้งที่แล้วนั่นเอง
"Keroro Gunso เวอร์ชั่นคน"

เชิญทัศนาจ้า



No. 2 Tamama Nittohei (พลทหารทามามะ)

ตั้งแต่อ่านเรื่อง Keroro Gunso มา ฮาตัวละครนี้มากที่สุดก็ว่าได้

เพราะจากนิสัยสองบุคลิก ปกติหน้าตาใสซื่อ (เพราะอายุน้อยที่สุดในกลุ่ม)

แต่อีกบุคลิกหนึ่งที่บ้าบอได้สุดๆ (รวมถึงหน้าตาที่คนวาดวาดได้ฮาโคตรๆ)

ที่สำคัญมันแอบวายซะงั้น ฮ่าๆๆๆ (ขนาดกบยังไม่เว้น)

--------------------------------------------------------------------------------------------------
แต่ขอบอกว่าลงสีหนูทามามะอย่างเลือดตาแทบกระเด็น T-T
ใช้เวลาลงสีนานมาก นานกว่างานอื่นๆ อีก แถมลงเสร็จแล้วก็ยังไม่ค่อยถูกใจเท่าไร
มันเป็นเพราะไรกันน้า...
--------------------------------------------------------------------------------------------------

ช่วงนี้อารมณ์เหงาเข้าครอบงำ
มีคนรอบข้างมากมายก็จริง แต่ทำไมข้างในยังรู้สึกว่างๆ ไงพิกล
เวลาคนรู้จักแยกย้ายจากไป คิดถึงพวกเขามากมาย
เลยมาคิดว่าหากเราต้องไปบ้าง จะมีใครคิดถึงเราบ้างไหมนะ
เคยมีคนบอกว่า ไอ้อารมณ์รันทดน่ะ ไม่เหมาะกับแกหรอก เลิกซะ
ที่ชั้นเป็นแบบนี้ก็เพราะแกไม่อยู่นี่หละโว้ย

บลา ๆๆๆ สงสัยจะว่างเกินไป เลยเผลอโม้อะไรไร้สาระซะแล้ว
...จบข่าว...
-----------------------------------------------------------------------------------------------
See you again

2006/Aug/14



ในที่สุดก็เปิดซะที ไม่ได้อัพบล๊อคเสียนาน
หยุดติดกันนานๆ เลยได้มีโอกาสสะสางงานที่ดองไว้ซะเลย
ภาพนี้ให้ Niohchan น่ะเคอะ ตามสัญญา



สิบตรีคิโรโระ เวอร์ชั่นคนเจ้าค่ะ

ส่วนคนที่เหลือในกลุ่มจะทะยอยอัพให้ละกันนะจ้ะ
( กว่าจะวาดเสร็จ เล่นเอาโต้รุ่งอีกแล้ว ดีที่เป็นวันหยุดนะเนี่ย)
(เลยแอบงีบตอนกลางวันแทน)

วันแม่แต่แม่หนีเราไปเที่ยวกับน้อง (ฮา)
ปล่อยเราเฝ้าบ้าน (กลัวบ้านหาย)
ก็เลยมีเวลาได้นั่งวาดสิบตรีนะเคอะ


ปล. ดูเจ้าชายลูกสักกะหลาดทางช่อง 9 กับคลีโอ ช่างรั่วได้ใจ
อาทิตย์นี้ Stars of รั่ว ได้แก่ น้องงูของเรานะค้า
(โอ๊ะๆๆ เกือบหลบเสนคไม่ทัน)


คนอื่นรั่วได้รั่วไป ห้ามคนเดียวคือป๋าเทะนะค้า
(นู๋ขอไว้คนนะคะ น้าต๋อย)